UN 
Son zamanlarda gerçekleşen Santa Marta zirvesi, Birleşmiş Milletler İklim Değişikliği Çerçeve Sözleşmesi altında fosil yakıtların aşamalı olarak azaltılması konusunda uluslararası müzakerelerde önemli bir dönüm noktası oldu. Yıllardır fosil yakıtların azaltılması üzerine yapılan tartışmalar, esas olarak gelişmiş ve gelişen ülkeler arasındaki farklı öncelikler nedeniyle tıkanmıştı. Ancak zirvedeki ilerleme, fosil yakıtlara bağımlılığı azaltarak acil iklim krizine yanıt verme konusundaki yenilenen taahhüdü işaret ediyor.
Bu ilerlemeye rağmen, uzmanlar ve paydaşlar, fosil yakıt geçişinin yalnızca Küresel Kuzey ülkeleri ve onların kurumları tarafından belirlenmemesi gerektiğini vurguluyor. Genellikle orantısız iklim etkileri ve ekonomik zorluklarla karşılaşan gelişen ülkeler, geçişin yollarını şekillendirmede yetki ve liderliklerini korumalıdır. Bu yaklaşım, iklim eylemlerinin uluslararası anlaşmalarda yer alan gelişim ihtiyaçları ve eşitlik ilkeleri ile uyumlu olmasını sağlar.
Gelişen ülkeler, gelecekteki enerji manzarasını tanımlayacak politikaları, finansman mekanizmalarını ve teknolojik yenilikleri aktif olarak yazmalarına olanak tanıyan kapsayıcı yönetişim çerçeveleri talep ediyor. Bu tür bir güçlendirme, yerel gerçekleri göz ardı edebilecek ve eşitsizlikleri artırabilecek tek tip bir modelden kaçınmak için kritik öneme sahiptir. Ayrıca, birçok düşük ve orta gelirli ülke için önemli engeller olmaya devam eden temiz enerji teknolojilerine ve iklim finansmanına adil erişimi teşvik eder.
Uluslararası işbirliği, adil bir geçişi kolaylaştırmak için kapasite geliştirme, bilgi paylaşımı ve eşit finansal destek önceliklendirilmelidir. İklim politikası analisti Dr. Lina Mendez’in belirttiği gibi, “Gerçek ilerleme, gelişen ülkelerin enerji geçişlerini sürdürülebilir kalkınmayı ve sosyal kapsayıcılığı teşvik edecek şekilde yönetmelerini sağlamakla mümkündür. Onların liderliği olmadan, küresel iklim hedeflerinin karşılanması pek olası değildir.”
Fosil yakıt geçişi, yalnızca teknik veya çevresel bir zorluk değil, kapsayıcı katılım ve egemenliğe saygı gerektiren bir sosyo-ekonomik dönüşümdür. Santa Marta zirvesinin sonucu bir kapı açıyor, ancak ileriye giden yol, gelişen ülkelerin kendi enerji geleceklerinin yazarları olmasını sağlamaya bağlıdır.
