UN 
Brezilyalı işçi savcıları, dünyanın en büyük et işleme şirketlerinden biri olan JBS’ye karşı önemli bir hukuki işlem başlattı ve şirketi, modern kölelik koşullarına benzer şartlarda çalışan işçilerin bulunduğu çiftliklerden sığır temin etmekle suçladı. Kuzeydeki Pará eyaletinde açılan bu medeni dava, iş gücü istismarlarıyla bağlantılı ihlaller için yaklaşık 119 milyon real (yaklaşık 24 milyon USD) tazminat talep ediyor. Bu hamle, et endüstrisinin küresel tedarik zincirlerinde zorla çalıştırma ile başa çıkma konusundaki sürekli zorlukları vurguluyor.
Davada, JBS’nin, hareket özgürlüğünün kısıtlanması, aşırı çalışma saatleri ve yetersiz yaşam koşulları gibi sömürücü çalışma koşulları altında faaliyet gösteren tedarikçilerden sığır satın aldığını bilerek yaptığı iddia ediliyor; bu uygulamalar hem Brezilya iş yasalarını hem de uluslararası insan hakları standartlarını ihlal ediyor. Bu tür iddialar, tarım sektörlerinde zorla çalıştırmanın ortadan kaldırılması konusundaki devam eden mücadeleleri gözler önüne seriyor, özellikle de sınırlı düzenleyici denetimin olduğu bölgelerde.
Bu hukuki gelişme, Brezilya’da, küresel sığır eti tedarikinde kritik bir öneme sahip olan ve sık sık ormansızlaşma ve işçi hakları sorunları nedeniyle eleştirilen tarım sektöründe çevresel ve sosyal yönetişim (ESG) uygulamalarına yönelik artan bir inceleme döneminde gerçekleşiyor. Uzmanlar, iş gücü istismarlarıyla başa çıkmanın yalnızca işçilerin haklarını korumak için değil, aynı zamanda decent work ve ekonomik büyüme (SDG 8) ile eşitsizliklerin azaltılması (SDG 10) gibi sürdürülebilir kalkınma hedeflerini ilerletmek için de gerekli olduğunu vurguluyor.
JBS, son yıllarda iş ve çevre ile ilgili birçok tartışma ile karşı karşıya kaldı. Şirket, tedarik zinciri şeffaflığını artırma ve etik standartlara uyumu sağlama taahhüdünde bulundu, ancak uygulama karmaşık bir zorluk olmaya devam ediyor. Sivil toplum kuruluşları ve işçi savunucuları, tarımsal tedarik zincirlerinde kölelik benzeri koşulların ortadan kaldırılması için daha güçlü düzenleyici çerçeveler ve kurumsal hesap verebilirlik mekanizmalarının gerekli olduğunu savunuyor.
Bu davanın sonucu, büyük tarım işletmeleri şirketlerinin genişletilmiş tedarik zincirlerindeki çalışma uygulamaları için nasıl hesap verebilir hale getirileceğine dair bir emsal oluşturabilir. Ayrıca, hükümetler, şirketler ve sivil toplum arasında insan haklarını ve küresel gıda sistemlerinde sürdürülebilir çalışma koşullarını korumak için koordineli çabalara duyulan acil ihtiyacı pekiştiriyor.
