UN 
Venezuela, Lahey’deki Uluslararası Adalet Divanı’nda (ICJ), mineral zengini bir bölgenin sömürge döneminde “aldatıcı bir şekilde” alındığını belirterek Guyana ile uzun süredir devam eden anlaşmazlığını derinleştirdi. Güney Amerika ülkesi, Guyana’nın egemenliğini savunmak için atıfta bulunduğu 19. yüzyıla ait sınır anlaşmasının haksız ve geçersiz olduğunu iddia ederek, mevcut anlaşmazlığı yöneten 1966 Cenevre Anlaşması’nın meşruiyetini sorguladı.
ICJ’deki bir haftalık duruşmalar sırasında Venezuela, meselenin BM’nin en yüksek mahkemesi tarafından değil, iki ülke arasında ikili müzakere çerçevesi oluşturan 1966 anlaşması şartları altında çözülmesi gerektiğini savundu. Venezuela’nın pozisyonu, Güney Amerika’daki sömürge sınırlarının karmaşık mirasını vurgulamakta ve post-sömürge toprak hakları ile kaynak yönetimi hakkında daha geniş sorular ortaya çıkarmaktadır.
Tartışmalı bölge olan Essequibo, sadece büyüklüğü nedeniyle stratejik olarak önemli değil, aynı zamanda mineral ve potansiyel olarak kârlı petrol rezervleri gibi bol doğal kaynakları nedeniyle de önem taşımaktadır. Bu durum, her iki ülke için ekonomik büyüme, çevresel yönetim ve bölgesel istikrar üzerindeki etkileriyle birlikte riskleri artırmıştır. Uluslararası ortakların desteğiyle Guyana, ICJ’nin yetkisi olduğunu ve mahkemenin kararının anlaşmazlığa hukuki bir netlik kazandıracağını savunmaktadır.
Bu dava, birçok ülkenin tarihi toprak anlaşmazlıklarını uluslararası hukuk ve sürdürülebilir kalkınma ilkeleriyle uyumlu bir şekilde çözme konusundaki zorluklarını vurgulamaktadır. Sonuç, doğal kaynaklar üzerindeki çatışma çözümü yaklaşımlarını etkileyecek ve Birleşmiş Milletler Sürdürülebilir Kalkınma Hedefleri’nin ana bileşenleri olan adil erişim ve çevresel yönetim çabalarını etkileyecektir.
