UN 
Güneydoğu Bangladeş’in Chittagong Hill Tracts bölgesinde, yerli topluluklar tarımsal uygulamalarda önemli bir dönüşüm yaşıyor. Geleneksel olarak jhum tarımına—ormanlık alanların döngüsel olarak temizlenmesi ve yakılmasıyla yapılan kaydırmalı tarım yöntemi—bağlı olan çiftçiler, giderek machan sistemini benimsemeye başlıyor. Bu modern yaklaşım, yükseltilmiş bambu trellislerde sebze yetiştirmeyi içeriyor; bu yöntem arazi tasarrufu sağlıyor ve verimliliği artırıyor.
Bu geçiş, esasen işlenebilir arazi kıtlığı ve jhum yöntemiyle ilişkili azalan verimlerden kaynaklanıyor. Ormansızlaşma ve nüfus baskıları, kaydırmalı tarım için yeni arazi bulunabilirliğini azaltarak sürdürülebilir alternatifleri gerekli hale getiriyor. Machan tekniği, bu zorlukların üstesinden gelmekle kalmayıp, aynı zamanda yıl boyunca tarım yapma imkanı sunarak yerli çiftçiler için gıda güvenliğini ve gelir üretimini destekliyor.
Uzmanlar vurguluyor ki bu geçiş, Sürdürülebilir Kalkınma Hedefleri (SKH) ile uyumlu olup, SKH 2 (Sıfır Açlık), SKH 15 (Karada Hayat) ve SKH 13 (İklim Eylemi) gibi hedefleri içeriyor. Arazi temizleme ihtiyacını azaltarak ve toprak bozulmasını en aza indirerek, machan yöntemi biyoçeşitliliğin korunmasına ve iklim etkilerinin hafifletilmesine katkıda bulunuyor. Ayrıca, bu uygulama, savunmasız yerli topluluklar içinde sürdürülebilir geçim kaynaklarını teşvik ediyor.
Machan tarımının benimsenmesi, çevresel ve ekonomik faydalar sunarken, zorluklar da devam ediyor. Eğitim, kaynaklar ve pazarlara erişim, bu uygulamanın etkili bir şekilde ölçeklenmesi için kritik öneme sahip. Hükümet ve sivil toplum kuruluşları, yerli çiftçileri sürdürülebilir tarımı teşvik eden kapasite geliştirme girişimleri ve politika çerçeveleri aracılığıyla desteklemeye çağrılıyor.
Bu tarım yöntemlerindeki evrim, geleneksel bilginin, acil çevresel ve sosyal zorlukları ele almak için yenilikçi çözümlerle nasıl tamamlanabileceğini örnekliyor. Bu, yerli toplulukların küresel sürdürülebilir kalkınma arayışındaki güçlendirilmesinin önemini vurguluyor.
